lunes, 26 de agosto de 2013

Mr. Wilson & friends

"¿De verdad te gustan los Beatles? Se lo tengo que contar a mis amigos, no sabía que eran conocidos en España".

Brian Wilson entrevistado por Diego Alfredo Manrique.

lunes, 19 de agosto de 2013

A casa tomada abre as súas portas



O 31 deste mes inaugúrase A casa tomada. Situada nun antigo edificio da estación de ferrocarril de San Cristobal de A Coruña, ofrecerá actividades "relacionadas coas distintas artes: escénicas, audiovisuais, musicais e pictóricas."

Noraboa a tódolos implicados.

Pódese atopar información máis detallada na súa web.




Situación no mapa:



viernes, 16 de agosto de 2013

Luzes



Hai un par de anos apareceu Jot Down, unha "revista cultural" coa aspiración de se converter no New Yorker español. Non sei si chegou a tanto, pero a empresa sigue sumando amenceres, o que non é pouco. Unha das súas principáis características e a do espazo que da ós contidos: a lectura dun só artigo ou dunha entrevista pódese extender ao longo dun almorzo xeneroso (a media de permanencia en páxina é de 47 minutos*). Hoxe é una publicación consolidada na rede (400000 páxinas vistas mensuais**), o medio que a viu nacer, e mesmo nos quioscos, xa que dende hai un ano sacan unha edición en vexetal. O seu éxito dalle pulo a un tipo de periodismo feito devagar nun momento de sobreabundancia de información, a maior parte dela cociñada no microondas.

Agora tócalle a unha iniciativa similar pero máis próxima. Trátase tamén dunha revista que quere "escapar do ruido diario", o dos xornáis, e mover as rotativas paseniño. A xente de Luzes xa levaba un tempo asomando polas redes sociais e o pasado luns presentáronse na Feria del libro da A Coruña. Mensual, en galego na edición en papel e en español e portugués na dixital, Luzes "nace co obxectivo de ser una reivindicación da cultura aberta". Polo que se lee no manifesto por esa abertura vai entrar a música, razón suficiente para dar conta desta boa nova no blog.




* e ** . Datos de marzo de 2012


Juan Perro en San Vicente do Mar



A terceira entrada para Santiago Auserón/Juan Perro neste verán é para dar conta do seu concerto de mañá en S. Vicente do Mar (O Grove). Será no bar Náutico, á unha da madrugada e por 14 euros. 

Náutico
Praia da Barrosa s/n,
San Vicente do Mar (O Grove)
36988 Pontevedra
Tlf. 986 738 220

miércoles, 31 de julio de 2013

El ritmo perdido (Extended play)

Presentación en la UCA de El ritmo perdido de Santiago Auserón.




Concierto de Negro

Negro
Jueves, 1 de agosto, 21h
Terraza del Restaurante Porta Faxeira
Rúa do Franco, 50
Santiago de Compostela
Entrada gratuita

La idea del ciclo de conciertos TerraZeando, organizado por la asociación Desconcierto Cultural, es la de llevar música en vivo a una serie de ubicaciones cuidadosamente escogidas de Santiago de Compostela. Dentro de este ciclo tendrá lugar el próximo día uno de agosto la actuación del músico zaragozano Fernando Junquera, Negro.

Centrándonos en su último trabajo, Formación del espíritu nacional, y aunque no son pocas las diferencias, sobre todo en cuanto a la ejecución - tapping, técnicas extendidas, etc. - o en el recurso a la improvisación, la música de Negro recuerda las grabaciones que Vini Reilly hizo para Factory Records hace ya tres décadas; les emparentan similitudes tímbricas y melódicas, el carácter hipnótico de algunos pasajes o el uso de sampler. De manera un tanto raspada, en la misma línea genealógica podríamos citar a los Cocteau Twins de Victorialand, si obviamos el carácter instrumental de la música de Negro. Temo que estas analogías nos hayan llevado demasiado atrás en el tiempo, lo que habrá colocado un enorme interrogante sobre las cabezas más jóvenes. Despejaremos incógnitas diciendo que el Sr. Junquera suele citar entre sus influencias a bandas como The Sea & Cake, Gastr del Sol, This Heat o al guitarrista John Fahey. Podríamos añadir a Nöel Akchoté, para referenciar la faceta más ruidista - aunque no tan extrema - de Negro. Si esto tampoco les resuelve nada hagan lo que yo hubiera hecho nada más leer la primera frase de esta entrada: buscar música de Negro en la red y luego, si se tercia, ajustar cuentas con esta presentación. No sean demasiado crueles.

Más información:

martes, 23 de julio de 2013

Lee ésto

En la maraña verbal de la crítica rock, raramente se habla de Dylan en términos musicales. Su obra se analiza más bien como poesía, como material para iniciados o como algo misterioso. 
Alex Ross. Escucha ésto. Barcelona, Seix Barral, 2012.

El capítulo número dieciocho de Escucha ésto se ocupa de Bob Dylan. Tras centrarse en aspectos tocantes a la proyección del cantante, el exitoso crítico musical Alex Ross pasa a hacer observaciones de carácter musical, aunque sin despegarse del análisis literario, de una serie de canciones del repertorio dylaniano. Sirva como ejemplo esta cuarteta de Mama, You Been On My Mind, de las Dylan's bootleg series:

Perhaps it's the color of the sun cut flat 
And covering the crossroads I'm standing at (...)   

Quizá sea el color del sol poniente  
Y cubriendo las encrucijadas en que me encuentro (…) 
La armonía por debajo de estas palabras se desplaza de un acorde de MiM a un acorde de Sol#7 y de ahí a Do#m y uno de Fa#7. Es una extraña serie de cambios, que se corresponden con las imágenes barrocas de la letra de la canción. Nuestros ojos reaccionan con un «¿Qué?». Luego el cantante parece hacer caso omiso, con una sonrisa burlona de autodesaprobación, del intento de poetizar su emoción (la cursiva es mía):

Or maybe it's the weather or something like that, 
But mama, you been on my mind   

O puede que sea el tiempo o algo por el estilo,  
Pero nena, me has estado rondando por la cabeza 
y la armonía se vuelve también algo más sencilla, pasando suavemente de MiM a Do#m y de vuelta a Mi. El sentido cambia al tiempo que cambian los acordes.

La asociación que Ross hace entre texto y música es legítima, aunque se podrían justificar otras. Lo extraño de la sucesión de acordes con alteraciones refleja lo extraño de las imágenes del poema - ocaso/penumbra, encrucijada -, imágenes que sin embargo pueden ser consideradas tan tópicas como explícitas en cuanto a su significado. Para glosar los dos versos finales Ross se vale de lo connotativo (texto en cursiva: luego el cantante...), resolviendo la estrofa de un modo tan plausible como arbitrario: «la armonía se vuelve también algo más sencilla».

La melodía/armonía obedece al texto, todo pivota sobre él. Sí, «en la maraña verbal de la crítica rock, raramente se habla de Dylan en términos musicales» y la razón habría que buscarla tanto en la jerarquía que se da entre palabras y música como en el hecho de que los aspectos puramente musicales no distan mucho de ser algo accesorio y de interés más que relativo para el lector.

lunes, 8 de julio de 2013

Entrevista a Santiago Auserón sobre su libro "El ritmo Perdido"

Queda inaugurada esta nueva sección del blog - tres seis cinco - con una interesantísima entrevista a Santiago Auserón a raíz de la reciente publicación de su libro El ritmo perdido.