Mostrando entradas con la etiqueta Jot Down. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Jot Down. Mostrar todas las entradas

viernes, 16 de agosto de 2013

Luzes



Hai un par de anos apareceu Jot Down, unha "revista cultural" coa aspiración de se converter no New Yorker español. Non sei si chegou a tanto, pero a empresa sigue sumando amenceres, o que non é pouco. Unha das súas principáis características e a do espazo que da ós contidos: a lectura dun só artigo ou dunha entrevista pódese extender ao longo dun almorzo xeneroso (a media de permanencia en páxina é de 47 minutos*). Hoxe é una publicación consolidada na rede (400000 páxinas vistas mensuais**), o medio que a viu nacer, e mesmo nos quioscos, xa que dende hai un ano sacan unha edición en vexetal. O seu éxito dalle pulo a un tipo de periodismo feito devagar nun momento de sobreabundancia de información, a maior parte dela cociñada no microondas.

Agora tócalle a unha iniciativa similar pero máis próxima. Trátase tamén dunha revista que quere "escapar do ruido diario", o dos xornáis, e mover as rotativas paseniño. A xente de Luzes xa levaba un tempo asomando polas redes sociais e o pasado luns presentáronse na Feria del libro da A Coruña. Mensual, en galego na edición en papel e en español e portugués na dixital, Luzes "nace co obxectivo de ser una reivindicación da cultura aberta". Polo que se lee no manifesto por esa abertura vai entrar a música, razón suficiente para dar conta desta boa nova no blog.




* e ** . Datos de marzo de 2012


miércoles, 2 de mayo de 2012

Pólvora del Rey


En esta entrevista publicada en el magazine Jot Down, Diego A. Manrique opina sobre el panorama musical televisivo y nos advierte de que cuando se trata de dinero público lo mejor es apuntarse a la caza mayor:
¿Ves un poco deprimente el panorama musical televisivo? Apenas quedan programas de renombre sobre música, los conciertos de Radio 3 y ya…
Ya, pero bueno, forma parte del empequeñecimiento de la televisión pública y la falta de respeto. Por pura necesidad periodística deberían cubrir lo que está pasando en el país. Por ejemplo, uno de los tesoros de Televisión Española es el archivo. Cualquier documental que quieras hacer, cualquier elemento, lo tiene el archivo de TVE. Lo bueno de estar en Prado del Rey es que si eras un friki te dejaban hacer: había mucho margen. Con la entrada de las privadas cambia la mentalidad. En los 90 les hacía propuestas de programas musicales baratos y no me daba cuenta de lo errado que estaba: en un programa barato no se puede robar. No puedes colocar a tus amigos, amantes, a tu hijo. Hubiera sido más fácil vender un programa caro como hizo Miguel Bosé con Séptimo de Caballería. Tardé muchos años en darme cuenta.